amagia


oddalają się szeptem od siebie
ona zwykle bardziej wrażliwa
łatwiej milknie

ich subtelność wiele już nocy
nie tak kładzie ręce ich na pościeli
tyko tyle

o świcie znów budzi ich
zimna obojętność budzika
(głowy podnoszą równocześnie)

wychodząc całują powietrze
w peryfrazie świętego gestu pożegnania
na zawsze

wracając od siebie czują chłód
pospiesznie zamykają okna

w niedziele zwykle śpią dłużej
parzą palce kawą
widzą siebie spod przymkniętych powiek

on nawet nie zauważa
inaczej niż zwykle otwartej
książki na parapecie


wszystko wokół ucieka na palcach...

data dodania: 2006-06-07